پایان یافت

همیشه اعتقاد داشتم که وبلاگ ها مانند موجودات زنده هستند و زندگی میکنند، متولد می شوند، رشد میکنند و به اوج میرسند، پیر میشوند و زمانی میرسد که دیگر باید تمام شوند. درست مانند چرخه زندگی که در تمام عالم هستی برقرار است، کسی میمیرد تا دیگری متولد شود، زندگی کند و به تکامل بشر را ادامه دهد.

سه سال از تولد اینجا گذشت، بزرگ شد و در کنار شماها رشد کرد و به بلوغ رسید و زندگیش را گذراند، چیز یاد گرفت و سعی کرد تا آنجا که میتواند یاد بدهد، دوست پیدا کرد و سعی کرد تا آنجا که میتواند دوست خوبی باشد اما فکر میکنم که دیگر وقتش رسیده که به پایان هم فکر کند و چون زندگی هیچ وقت جاودانه نیست وبلاگ هم نمیتواند جاودانه باشد.

همیشه میدونستم که تمام شدن و دل کندن از اینجا میتونه برام سخت باشه اما هیچ وقت فکرش رو نمیکردم که واسش گریه‌ام بگیره و اشک تو چشمام جمع بشه!!

از شما که در طی این چند سال اینجا رو میخوندید و دلیلی برای ادامه کار بودید صمیمانه سپاسگذارم.

شاید روزی دیگر و جای دیگر، همین و تمام .

با تشکر حسن.